Een brief voor je paard

Van een deelnemer uit mijn Mindset Shift Programma voor Ruiters kreeg ik een prachtige mail, die ik heel graag met je wil delen!

Ik ben benieuwd wat je ervan vindt en of je zelf ook zo met je paard communiceert. Misschien heb jij zelfs ook wel eens een brief voor je paard geschreven? Zoals zal blijken uit deze mail kan dat heel veel goeds brengen! Dus das de tip van vandaag: schrijf je paard eens een brief waarin je je volledig uit.

Hier komt de mail van Monique:

“Vandaag neem ik even de tijd om je te schrijven hoe ik ervoor sta met de cursus. Ik ben inmiddels bij les 3 en ik beleef enorm veel plezier aan het vullen van mijn inspiratieschatkist. Wat een briljant idee. Ik deel sommige dingen ook met een vriendin van mij die drie paarden heeft. Aan les 4 ben ik nog niet begonnen.

Mijn paard Epona is een 9-jarige draver en hij staat in een pension. Ik zie hem gemiddeld vier keer per week en we zijn vooral recreatief bezig. Epona is nu 11 maanden onder mijn hoede en ik heb hem geadopteerd met een breuk aan het griffelbeentje en een trauma. Hij is mijn eerste paard en ik vier vandaag mijn 42e verjaardag. Voor Epona had ik dertig jaar niet op een paard gezeten. Vraag me niet waarom ik uitgerekend voor een paard ben gevallen dat hypernerveus wás (is hoef ik niet meer te schrijven, dankzij jouw cursus!!!) en dat hij vanuit de vorige eigenaar eerst naar de paardenkliniek moest voor de operatie aan zijn been en toen naar mij in het pension kwam. Wij hebben inmiddels een mooie weg afgelegd.

Ik ben aan jouw cursus begonnen toen Epona en ik het niet gemakkelijk hadden met elkaar. Tot april maakten we samen met mijn man en zijn paard lekkere buitenritten, daarna begon hij voor mij vreemd gedrag te vertonen: hoofdschudden, weigeren en steigeren en bij het minste of geringste ritseltje werd hij nerveus. Ik snapte er niks van. Ik werd onzeker over mijn rijkwaliteiten en over mijn omgang met Epona. De uitspraken van mensen op de stal hielpen ook niet echt: ‘je moet meer de baas over hem zijn, hem strenger aanpakken en als hij niet luistert: daar heb je bitten voor’.

Ik kon daar niks mee. Ik voelde namelijk iets heel anders; Epona wilde mij iets vertellen, maar ik wist alleen niet wat. Ondertussen raakte het vertrouwen tussen mij en mijn paard steeds verder zoek. Totdat ik besloot de tandarts te bellen. Die heeft Epona behandeld en dat gaf verlichting. Verder heeft hij oud littekenweefsel in zijn mondhoeken, wat meer dravers schijnen te hebben die op de baan hebben gelopen omdat er zo hard aan de teugels wordt getrokken. Op dat moment wist ik: ik ga Epona ooit bitloos rijden (een van mijn doelen in je cursus) Om het hele verhaal rondom Epona rond te maken, heb ik ook een osteopaat laten komen die hem inmiddels 2 x heeft behandeld. Verder heb ik voor hem een Bachbloesemmix gemaakt. Dat was alles wat ik voor hem kon doen, dacht ik. Totdat ik besefte: ik moet ook aan de bak. Dat moet ik nog voor hem doen. En voor mezelf.

Doordat ik onzeker was geworden, vertrouwde Epona me niet meer 100 %. Zonder haperen mee uit de wei lopen, was er bijvoorbeeld niet meer bij. Werk aan de winkel dus voor mij. Dankzij jouw cursus leer ik dat zelfvertrouwen, of het gebrek daaraan, alles te maken heeft met de gedachten die je formuleert. Ik heb nogal wat gremlingedachten in de cursusmap staan haha! Het lukt me aardig ze om te buigen naar bekrachtigende gedachten. Ik zeg bijvoorbeeld tegen niemand meer dat mijn paard een trauma heeft. Ik zeg nu: ‘mijn paard heeft mij verteld wat hij nodig heeft om zich goed te voelen. Daar ben ik hem dankbaar voor’. En ook nu ik het opschrijf, VOEL ik het ook echt.

Ik heb een prachtig notitieboekje voor mijn parels. ‘Cursus Roos’ staat er vaak in. Het ombuigen van negatieve gedachten in bekrachtigende gedachten helpt mij super goed in mijn dagelijkse leven. Verder heb ik ontdekt dat ik niet zo duidelijk communiceer. Sommige dingen lukten niet met mijn paard en dan dacht ik: hij snapt het niet. Maar ik was niet duidelijk genoeg. Ik let nu veel beter op wat ik zeg, hoe ik het zeg en wat ik uitstraal. Ik test dat fijn uit op ons personeel, en het werkt! Ik vind het nog niet altijd even makkelijk en dat voel ik dan aan kriebels in m’n maagstreek. Dan probeer ik te denken aan de gedachten die ik had die die kriebels veroorzaken. Het is een dagtaak, dat nadenken over je gedachten.

Enfin, om mijn verhaal af te sluiten, wil ik je zeggen dat ik afgelopen maandag de eerste test met het bitloze hoofdstel heb gedaan. Het ging super! Gister een klein rondje door het bos gereden en hij is veel lichter in de hand en veel geconcentreerder. Het lijkt alsof het bit hem altijd heeft gestoord en dat hij nu voor het eerst zonder irritaties of pijn loopt. Hij maakt z’n passen beter af en hij is gewoon veel rustiger. Wat een paard. Ik voel me diep met hem verbonden en ik ben hem dankbaar voor de lessen die hij me leert.

Tot slot heb ik Epona een brief geschreven om deze periode af te sluiten en een nieuwe periode in te luiden.

Ik wil die brief graag met je delen:

Lieve Epona,

Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen. Ik heb het gevoel dat ik steeds dichter bij het Epona en Moniqueprobleem kom. Of jouw trauma zoals je wilt. Ik vind het heel erg voor jou dat je je hele leven in angst hebt moeten leven. En pijn hebt. Dat moet een onmenselijke uitputtingsslag zijn voor jouw fysiek en je geest. Ik vind je prachtig en ik vind het een waanzinnige sensatie als ik zo hoog op jouw grote rug zit.

Ik ben bang als je hard loopt dat ik je niet terug kan nemen. Ik ben trots op jou dat je alles doorstaat en als je steeds een paar minuutjes langer stil kunt staan om op mijn man en zijn paard te wachten. Ik ben mega verdrietig als ik niet weet wat ik moet doen om het leven voor jou fijn te maken. Ik ben ongeduldig als het om mijn eigen ontwikkeling gaat: ik wil het beste voor ons samen. Ik ben gelukkig als je van ver naar me toekomt in de wei. Of als je me naast je hoofd laat zitten als je in het gras ligt. Ik ben ontroerd als je bij me blijft staan als ik je terug breng naar de wei. Ik ben boos op alle mensen die vinden dat je niet naar me luistert, me wil domineren. Ik weet dat dat niet waar is; als je te ver gaat, kan ik je makkelijk met een kleine correctie terug op je plaats zetten. Ik ben dankbaar dat je in mijn leven bent gekomen, ook al heb ik me op een gegeven moment afgevraagd of wij wel een goed stel zijn. Ik ben je dankbaar voor de inzichten die je me in mezelf geeft en me laat zien wat ik moet doen om jouw respect te krijgen om een goede en betrouwbare leider voor jou te zijn. Met die inzichten kan ik in mijn eigen leven ook verder, denk aan klanten, personeel, familie en vrienden. 

Dank je wel dat ik tegen je mag zeggen dat ik soms onzeker ben. En niet hoef te doen alsof ik het wel weet. En dat ik dan nog een knuffel op de koop toe krijg ook. Het is zoals de osteopaat zegt: je hebt een heel groot hart. Ik voel dat onder die trillende benen en die nerveuze blik een prachtig en lief paard schuilt. Ik zoek alleen naar de juiste knopjes om op te drukken. En ik ben heel veel dank verschuldigd aan alle mensen die ons helpen.

Ik heb het gevoel dat we een nieuw begin hebben gemaakt, ook al is de weg misschien nog lang. Ik hou van je en ik mis je op de dagen dat ik niet bij je kan zijn.

Liefs Monique

Bedankt dat je mijn verhaal hebt gelezen Roos. Ik ga lekker verder met je cursus, ik krijg er altijd goeie zin van!

Warme groet van Monique en Epona.”

Mooi he!? Ik kreeg er helemaal kippenvel van!

Als je nieuwsgierig bent geworden naar mijn cursus die Monique volgt, kijk dan snel hier voor meer informatie over het Mindset Shift Programma voor Ruiters

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>